ได้เวลาเปลี่ยนแปรงแล้วสิ

already 3 months to stay here….Netherlands 🙂

 

ไม่ได้สะกดหัวเรื่องผิดนะจ๊ะ ได้เวลาเปลี่ยนแปรงแล้วจริงๆ ทันตแพทย์แนะนำให้เปลี่ยนแปรงสีฟันทุกๆ 3 เดือนนะ อิอิ ถ้าแบ่งหนึ่งปีออกเป็นสี่ส่วน คือเราต้องเปลี่ยนแปรงปีละ 4 หน…นั่นหมายถึงการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งส่วน สามส่วนที่เหลือก็ต้องเรียนรู้ ปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงตัวเองกันต่อไป :)))

 

วันก่อนนึกครึ้มอกครึ้มใจเปิดบล๊อกตัวเอง ย้อนกลับไปอ่านเมื่อครั้งตอนเพิ่งมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ อ่านไปก็รู้สึกว่าสามเดือนนี้ตัวเองได้เปลี่ยนไปมากพอสมควรอยู่ การได้ลอง ได้เรียนรู้และพยายามทำอะไรด้วยตัวเองมันก็ทำให้เราโตขึ้นมากอยู่เหมือนกัน หรือสิ่งที่คิดว่าเปลี่ยนแปลงที่แท้มันคืออันเดียวกับความเคยชินก็ไม่รู้เนอะ ชินกับผู้คน ชินกับภาษา ชินกับสถานที่ แต่ที่แน่ๆการปรับตัวเพื่อที่จะอยู่ร่วมกับผู้อื่นนี่แหละสำคัญ

 

สามเดือนผ่านไป จะว่าไวก็ไว จะว่าช้าก็ช้านะ เค้าว่ายามคนเรามีความสุขมักจะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไวเหลือเกิน แต่ยามใดที่คนเรามีความทุกข์มักจะรู้สึกว่าทำไมมันน้านนานกว่าจะผ่านเวลาไปได้แต่ละนาที…สำหรับการใช้ชีวิตที่เนเธอร์แลนด์ของชั้น มันจะมีช่วงเวลาสั้นบ้างยาวบ้าง เช่นทุกวันจันทร์ตอนเช้าคาร์โลไปโรงเรียน ตอนเที่ยงครึ่งก็ไปส่งเอมี่ที่โรงเรียน กว่าจะกลับมาถึงบ้าน(บางทีโฮสต์มัมก็มัวแต่เม้าท์กะเพื่อนบ้าน)ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงครึ่ง ชั้นได้กลับมานั่งชิว หานู่นนี่กินมื้อเที่ยง เก็บจานเสร็จ ต้าย!!!อีกแค่สิบห้านาทีก็จะต้องเดินไปรับคาร์โลอีกแล้ว สงสัยจะจริงที่ว่าเวลามีสุขมันจะผ่านไปไว วันเสาร์อาทิตย์ก็เช่นกัน….ส่วนเวลาที่ยาวนานบางทีก็ช่วงเช้า บางทีก็ช่วงบ่าย ถ้าหากว่าเด็กมันไม่ดื้ออะนะ ก็สบายๆมากอยู่ไม่ต้องใช้พลังกับมันมาก ส่วนมากจะเป็นช่วงบ่ายล่ะที่ยาวนาน(โดยเฉพาะเด็กๆอยู่บ้านทั้งสองคน) นั่งจ้องนาฬิกากันไป เมื่อไหร่จะกินข้าว เมื่อไหร่จะเลิกงาน 555

 

สามเดือนนี้เด็กๆก็เริ่มติด โดยเฉพาะเอมี่จะต้องเดินมาหาหรือเรียกทุกครั้งที่เห็นหน้าในตอนเช้า จริงๆก็ทุกตอนนั่นล่ะ โหะๆ ยามมันน่ารักก็น่ารักซะจริง เวลาดื้อก็ใช่ย่อย เล่นแบบไม่รู้จักคำว่าเจ็บ อรดาอยากจะสั่งสอนแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะแม่มันยังอยู่ -_-” อย่างว่าอะนะ เด็กเพิ่ง 3 ขวบหยกๆสมองมันก็ยังไม่ค่อยซับซ้อน มองอะไร คิดอะไรก็อาจจะคิดได้แค่ด้านเดียว หรืออาจจะไม่ได้ซักด้าน…แต่ก็ยังกังวลว่าตอนเด็กเป็นแบบนี้แล้ว โตขึ้นจะขนาดไหน บทจะร้ายบางทีก็ชี้นิ้วสั่งงั้นงี้(แต่คิดเหรอว่าชั้นจะทำตาม ก็พยายามหลบหลีก สั่งสอนกันไป) บทจะดีก็นั่งขอร้อง ได้โปรดล่ะ แบบน่ารักน่าชัง ตอนนี้ก็พยายามสอนว่าเวลาเล่นอะไรเสร็จแล้ว จะรื้ออันใหม่มาเล่นก็มาช่วยกันเก็บของเก่าก่อนแล้วค่อยเล่นอันใหม่ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กก็ตอบสนองดี เล่นวาดรูป ระบายสีกันบ่อยๆก็ทำได้ดีขึ้นมาก ไม่รู้หรอกนะว่ามีส่วนมาจากตัวเราด้วยรึเปล่า แต่ก็แอบภูมิใจเล็กๆ 🙂 ความสุขเล็กๆน้อยๆอะนะ คาร์โลก็เล่นกันดีมากขึ้น มาชวนเล่น ชวนไปนั่งดูมันเล่นเกมคอมพิวเตอร์(ปานมาเร็วๆ มาดูนี่เร็วๆ) เวลาส่วนใหญ่ที่บ้านก็ดีเกือบทั้งหมด แต่ไหงเวลาไปรับที่โรงเรียนกลับไม่ค่อยจะดีเหมือนตอนอยู่บ้านก็ไม่รู้ บ่นงึมงัมตลอดทางเดินกลับว่า ทีหลังให้พ่อ แม่หรือเอมี่มารับ เธอไม่ต้องมา…อรดาเก่งกาจภาษาดัตช์เหลือเกิน ผ่านไปสามเดือนยังไม่ได้ลงเรียนเลย นึกโมโหเหมือนกัน แดดแรงก็แรง อุตส่าห์เดินไปรับแขนเป็นแถบสีเลย T^T เลยตอบไปว่า งั้นเธอก็ไปบอกพ่อแม่เธอสิ 555 เด็กเงียบไปเลย พูดไม่ออก แต่มานั่งๆคิดดูแล้วก็เข้าใจว่าทำไมมันไม่ชอบให้ปานไปรับ ก็เพราะว่าถ้าพ่อแม่ไปรับ นั่งรถเย็นๆสบาย แต่ถ้าปานไปรับ ต้องเดินกลับ แดดก็ร้อน…เด็กที่ไหนจะชอบแบบนี้มั่งล่ะ เอาเถอะ สถานการณ์ก็เริ่มดีขึ้นทุกวันๆ วันนี้เอาชอกโกแลตไปล่อ ราบรื่นตลอดเส้นทาง มีการถามว่าชอกโกแลตปานเหรอ ชั้นบอกว่า อืม ของชั้นเอง คาร์โลถามว่า ทำไมเป็นของปานล่ะ ไม่รู้คำว่าซื้อภาษาดัตช์มันพูดว่าอะไรนะ คิดไม่ออกเลยตอบไปตะกุกตะกักว่า ชั้นไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตมา คาร์โลเข้าใจบอกว่า อ้อ…อย่างงี้นี่เอง แล้วก็คงจะพูดว่า ถ้างั้นนี่ก็เงินเธอน่ะสิ(คิดว่าน่าจะแปลแบบนี้นะ) เลยตอบไปว่า ใช่ แต่ก็แบ่งมากินด้วยกันไง :))) เด็กจะได้รัก จะได้หลง(ด้วยชอกโกแลต) แอบไม่บอกพ่อแม่มันด้วย นอกจากเด็กมันจะฟ้องเอง กร๊ากกก 

 

เมื่อวานก็เริ่มไม่สบายอีกแล้ว ตื่นนอนมาตอนเช้าก็เจ็บคอ…โฮสต์มัมบอกชั้นก็เป็น ชั้นบอกชั้นเป็นเมื่อเช้า เค้าบอกชั้นก็เริ่มเป็นเมื่อเช้า….เอมี่!!! สงสัยจะเป็นคนแพร่เชื่อแหงๆเลย ฮ่าๆ ตอนแรกก็ขำล่ะ แต่ตอนนี้วันที่สองที่ไม่สบายก็ชักขำไม่ออก เจ็บคอมาก!!!ตั้งแต่ตื่นเช้า(จริงๆรู้สึกตั้งแต่ตอนหลับแล้ว) กลืนน้ำลายยังแทบไม่ลง คิดว่าสงสัยจะได้ผอมก็คราวนี้ ที่ไหนได้ ตอนเย็นซัดพิซซ่าไปอีกหลายชิ้น 555 ไม่ทิ้งนิสัยเดิม กินไม่หยุดปาก แผ่นปอเปี๊ยะยังเหลืออยู่ 10 แผ่น ผักก็ยังมีอยู่ครบ โฮสต์บอกวันนี้มื้อเย็นกินพิซซ่านะ ตามเคยล่ะ ขี้เกียจทำอาหารตลอด ทั้งๆที่อาหารเค้าถ้านับเวลาการทำเทียบกับการทำอาหารไทยของเรา อาจใช้เวลาน้อยกว่ามาก แถมบ้านนี้ไม่ต้องมานั่งล้าง นั่งหั่นผัก นั่งสับหมูเอง ผักก็กระป๋อง เนื้อสัตว์ก็แพคมาเรียบร้อยจากซุปเปอร์มาร์เก็ต จะกินมันฝรั่งก็แค่ล้าง ปอก ต้ม ยากตรงไหน??? นั่นแหละๆ อรดาเลยบอกว่าอืม งั้นเดี๋ยวทำปอเปี๊ยะให้กินอีกละกัน เค้ารื่นเริงออกหน้าออกตา แต่เอ๊ะ!ชั้นไม่ได้ดูเธอทำอีกแล้ว ไม่เป็นไร งั้นคราวหน้านะ…แสดงว่าจะต้องอยากกินอีกบ่อยๆแน่เลย ใช่มะ อิอิ ความสุขของคนทำอาหารคือการเห็นคนกินมีความสุขนี่แหละ

 

โฮสต์มัมถามว่าที่บ้านแม่ทำให้กินบ่อยมั้ย…ชั้นบอก ไม่เคยล่ะค่ะ เค้างงเลย แสดงว่าถ้าอยากกินก็ทำกินเองเหรอ ทำบ่อยมั้ย…ชั้นบอก ไม่เคยอีกนั่นแหละ โอ้ว!!!จริงดิ แล้วถ้าอยากกินจะทำไงล่ะ ชั้นเลยบอกว่าถ้าอยากกินก็ไปหาซื้อกินเอา มีขายทั่วไป(แต่นับครั้งที่ซื้อกินได้เลย กินแล้วขัดใจ กรอบก็ไม่กรอบ แถมไส้มีแต่วุ้นเส้น เหอๆ) โฮสต์แด๊ดกินอันที่แช่แข็งแล้วเอามาทอด อันนั้นแป้งแตก น้ำมันกระเด็นปุปะเพราะจริงๆพอเอาออกมาก็ต้องทอดเลย ไม่งั้นพอน้ำแข็งมันละลายมันก็จะเป็นน้ำ พอลงทอดมันก็กระเด็นดิคร้าบ หน้าตาไม่สวยงามเลย แต่พอเค้าได้กินก็บ่นกันสองคนว่ามันอร่อยมากนะเนี่ย 555 โฮสต์แด๊ดถามอีกว่าทำกินบ่อยมั้ย บอกป่าวเลย นี่น่ะครั้งที่สองของชั้นเอง เค้าบอกโอ้ว!!!ถ้างั้นชั้นว่าเธอมีพรสวรรค์แล้วล่ะ เพราะมันเยี่ยมมาก ถ้าอยากเปิดร้านนี่เปิดได้เลย โฮสต์มัมก็ช่วยเสริม ใช่ๆ เห็นชอบทำเค้ก ทำขนมด้วย ทำได้ดีอีกตะหาก แหะๆ…ขนาดนั้นเลยนะ ชมกันเข้าไป อยากกินบ่อยๆก็บอกมาเหอะ ซื้อกินที่นี่มันแพง อันละตั้ง 1 ยูโรแน่ะ -_-” แต่เอาเถอะ ชอบทำอยู่แล้วล่ะ ขอให้บอก

 

วันนี้กินพิซซ่า 3 ถาด ปอเปี๊ยะทอด 10 ชิ้น(ไส้เหลือเต็ม พรุ่งนี้หุงข้าวแล้วก็เสร็จชั้น อิอิ ) โฮสต์แด๊ดพูดตั้งแต่เห็นตอนทอดเสร็จใหม่ๆบอกว่า มันดูดีนะ ก็แน่ล่ะ เมื่อวันก่อนแป้งแตก ไส้ทะลักออกมาก็ทำให้น้ำมันดำเป็นตะกอน ตะกอนติดไม่น่ากินอีก แต่ครั้งนี้เหลืองทองสวยงาม ไม่พูดพร่ำทำเพลงไม่หยิบพิซซ่า แต่หยิบปอเปี๊ยะทอดก่อน 555 หยิบแล้วหยิบอีก ชั้นก็เอามาชิ้นนึงพอละกัน แค่อยากจะลองชิมดูว่ารสชาติมันอร่อยดีอยู่มั้ย นอกนั้นก็ยกให้เค้ากิน เหลือสองชิ้นสุดท้ายหลังจากที่โฮสต์ทั้งสองกินกันไป มันอยู่ตรงหน้าชั้นนี่แหละ เลยผายมือออกไปบอกโฮสต์แด๊ดว่า ฟอร์ยู…เค้าบอก เยสสสส งั้นเธอสองคนกินพิซซ่ากันไปนะ เอิ้กๆ

 

บล๊อกนี้น่าเบื่อมั้ยเนี่ย ไม่มีรูปเลย มีแต่เนื้อเรื่อง 555 ใครว่างอ่านได้ก็อ่านนะ ไม่อ่านก็ตามใจ บางทีก็แค่อยากเขียนบ่นๆๆๆระบายความรู้สึกก็เท่านั้นเอง การได้เล่าเรื่องให้คนฟังมันทำให้สบายใจขึ้นนั่นแหละ

Advertisements

8 comments so far

  1. Mui on

    เหอ ๆ ยังอ่านไม่จบแต่มาเม้นต์ก่อน
    ตรูอยู่นี่มาสี่เดือน เปลี่ยนแปรงมาแล้ว สี่อัน เหอ ๆ

    จบข่าว

  2. พี่ปอ on

    ถ้าทำขายสงสัยจะขาดทุน…เครื่องหลายอย่างเกิ้น!!!

  3. bell2927 on

    แก กะ ชั้นช่างเหมือนกันอะไรอย่างนี้ ชั้นเพิ่งเปลี่ยนแปรงไปเมื่อวานเอง เหอะๆๆๆเพื่อสุขภาพที่ดีของช่องปาก อิอิ

  4. Get on

    แกกินพิซซ่า 3 ถาดเลยเหรอ
    แรงงงง!!

  5. Rose on

    ปานจ้า งานหลักคือเลี้ยงเด็ก งานอดิเรกคืออัปบล็อค (เหมือนกันเลย) อิอิ

  6. XenoS on

    ชั้นเจอน้องเขย่ง!!!
    แต่กล้องแบตหมด ^^”
    เลยให้ไอ้กิ๊กถ่ายให้และ เอิ๊กกกก
    เพื่อป้า! 😀

    ชั้นยังแอบอ่านอยู่เป็นระยะๆ นะ เขียนมาเหอะ ^^

  7. kiyoha on

    3ถาด???

    แม่เจ้า!!!

    อยากเหนของกินๆๆๆๆ

    อิอิ

    ปล. ฤดูการสอบค่ะ เลยทำอะไรไม่ได้เลย

    ปวดหัวๆๆๆ

    มาอ่านบล็อกของคุนพี่แก้เครียดดีก่า

    อิอิ

    ^^

  8. PAN on

    เอ่อ…3 ถาดนี่ไม่ได้หมายถึงกินคนเดียวนะ กินกันหลายคนเหอะ 555 อย่าตกใจไป


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: